PL EN

CZY WIESZ ŻE...

21.07.2010

Wyżeł weimarski wywodzi się z Francji. Jego przodkami były szare psy św. Ludwika, które aż do końca 1450 r wchodziły w skład królewskiej sfory. Wyżeł weimarski zwrócił uwagę wielkich książąt Saksonii i Weimaru, którzy w XVII w. założyli własna hodowlę i przez drakońską selekcję doprowadzili do zadziwiającego srebrzystego umaszczenia. Rozpad cesarstwa austro- węgierskiego położył kres hodowli i wyżeł weimarski stał się psem rzadkim. Hodowle wzn...

Wyżeł weimarski wywodzi się z Francji. Jego przodkami były szare psy św. Ludwika, które aż do końca 1450 r wchodziły w skład królewskiej sfory. Wyżeł weimarski zwrócił uwagę wielkich książąt Saksonii i Weimaru, którzy w XVII w. założyli własna hodowlę i przez drakońską selekcję doprowadzili do zadziwiającego srebrzystego umaszczenia. Rozpad cesarstwa austro- węgierskiego położył kres hodowli i wyżeł weimarski stał się psem rzadkim. Hodowle wznowiono w okresie II wojny światowej na terenie Wielkiej Brytanii i Stanów Zjednoczonych. Wyżeł weimarski zatrudniany przez niektóre służby policyjne, otrzymał w Stanach Zjednoczonych przezwisko "szary duch".

Wywodzi się od psów gończych, których instynkt odzywa się niekiedy w czasie pogoni za zającem. Od XIX w. stał się legawcem o wrodzonych zdolnościach do tropienia i stójki. Wyżeł weimarski który jest psem silnym, może aportować każdą zwierzynę. Jest natomiast znacznie mniej szybki od innych niemieckich legawców. Jest psem myśliwskim w pełnym tego słowa znaczeniu, a ponad to bardzo przyjemnym towarzyszem, łatwym do trzymania w mieszkaniu. Ma przy tym zdolności psa stróżującego oraz obrończego.

więcej

Wygląd zewnętrzny...

21.07.2010

Mierzy 58,5-68,5cm i waży24.5-40.5kg. Ma dobrze umięśnione ciało o głębokiej klatce piersiowej i jest masywniejszy od innych wyżłów. Jego lśniąca sierść jest bardzo krótka, metalicznie szara i łatwa w pielęgnacji .Ogon przycięty. Oczy mają oryginalny , bursztynowy kolor. CHARAKTERYSTYKA RASY - Weimaraner pod względem temperamentu przypomina pointera. To duży, energiczny pies. Jest nerwowy i trudny do koncentracji z powodu znakomitego węchu .Ma wrażliwość wzrokowca , ...

Mierzy 58,5-68,5cm i waży24.5-40.5kg. Ma dobrze umięśnione ciało o głębokiej klatce piersiowej i jest masywniejszy od innych wyżłów. Jego lśniąca sierść jest bardzo krótka, metalicznie szara i łatwa w pielęgnacji .Ogon przycięty. Oczy mają oryginalny , bursztynowy kolor. CHARAKTERYSTYKA RASY - Weimaraner pod względem temperamentu przypomina pointera. To duży, energiczny pies. Jest nerwowy i trudny do koncentracji z powodu znakomitego węchu .Ma wrażliwość wzrokowca , lecz upór i wytrwałość tropowca. Wyszkolenie weimaranera stanowi wiec spore wyzwanie. Szczególnie samce mają skłonność do dominacji i zaznaczania swojego terytorium. Mogą być także powściągliwe i nieufne wobec nieznajomych. Należy je bardzo wcześnie socjalizować .Zachowują się poprawnie w stosunku do starszych dzieci, ale mogą też niechcący przewrócić młodsze. Energia tak je rozpiera, że potrafią dosłownie zamęczyć swojego właściciela. Wyhodowano je do polowań, nie zmieniają się zbyt łatwo w domowych ulubieńców. Codziennie potrzebują dużo ruchu, ćwiczeń i wyznaczonego zadania, np. polowania. Z tymi muskularnymi psami dobrze sobie radzą biegacze. Pozostawiony na cały dzień na podwórku stają się hałaśliwe destrukcyjne i bronią swego terytorium. Jeśli zaś przez cały dzień zostanie sam w domu , po powrocie wszystko może być w strzępach. Zaradzić tym kłopotom może wczesne szkolenie, dużo cierpliwości, stanowczości , nadzorowanie psa oraz mnóstwo ćwiczeń i ruchu. NAJLEPSZY DOM Zaleca się dom z ogrodzonym podwórzem albo ogrodzonym kojcem. Myśliwym rasa ta przypadnie do gustu .Jest niestrudzona,, wytrwała i obdarzona dobrym węchem. Właściciel musi być silnym , rzeczowym przewodnikiem, mieć czas na szkolenie, socjalizację i ćwiczenie oraz tolerować bardzo ruchliwego, energicznego psa. Nie należy oczekiwać , by leżał on u stóp właściciela czytającego gazetę. Dopuszcza się towarzystwo starszych dzieci pod warunkiem, ze będą go delikatnie traktować. Osoby starsze i niepełnosprawne nie powinny nabywać tego dobrze zbudowanego , pobudliwego psa. Nancy Baer i Steve Duno.- 'Jak wybrać psa'

więcej

REGULAMIN KONKURSU TROPOWCÓW

21.07.2010

Konkursy pracy tropowców mogą być przeprowadzone na:
1. farbie leżącej minimum 6 a nie więcej jak 16 godzin,
2. farbie leżącej minimum 40 a nie więcej jak 48 godzin,
W konkursie przeprowadzanym na farbie leżącej minimum 40 godzin mogą brać udział wylącznie psy posiadające dyplomy z konkursu 1. - z farbą leżącą 6-12 godzin
. &2
W konkursach tropowców mogą brać udział wszystkie rasy psów myśliwskich z grup FCI: III, IV, V,...

Konkursy pracy tropowców mogą być przeprowadzone na:
1. farbie leżącej minimum 6 a nie więcej jak 16 godzin,
2. farbie leżącej minimum 40 a nie więcej jak 48 godzin,
W konkursie przeprowadzanym na farbie leżącej minimum 40 godzin mogą brać udział wylącznie psy posiadające dyplomy z konkursu 1. - z farbą leżącą 6-12 godzin
. &2
W konkursach tropowców mogą brać udział wszystkie rasy psów myśliwskich z grup FCI: III, IV, V, VI (za wyjątkiem sekcji posokowców),VII i VIII. W dniu imprezy wszystkie psy muszą mieć ukończone 6 miesięcy życia.
&3
Psy pracują pojedyńczo, w kolejności wylosowanych numerów startowych. Czas pracy wynosi:dla psów pracujących na farbie 6-12 godzinnej maksymalnie 60 minut, a dla pracujących na farbie leżącej 40-48 godzin maksymalnie 90 minut.
&4
Konkursy przeprowadza się wyłącznie na "czarnej stopie". Pracę psów oceniają trzyosobowe zespoły sędziowskie.
&5
Pracę psów ocenia się według podanych w tabeli konkurencji z ustalonymi, nie zmiennymi współczynnikami. Psom wyróżnionym przyznaje się dyplomy I,II i III stopnia w zależności od sumy punktów i wysokości uzyskanych ocen, których limity zawiera tabela.
&6
Psy nie posiadające dyplomu z prób lub innego konkursu, podczas którego sprawdzano ich reakcję na strzał podlegają takiemu testowi przed przystąpieniem do pracy w konkursie. Psy wyraźnie lękliwie reagujące na strzał wyklucza się z konkursu.

OBJAŚNIENIA I WSKAZÓWKI DO OCENY
1.Zakładanie ścieżki tropowej
Do założenia sztucznego tropu używa się około 0,25 litra farby jeleniej, sarnej, dziczej lub daniela. W przypadku niemożliwości zorganizowania farby w/w zwierzynymożna użyć krwi bydlęcej lub świńskiej, którą należy "uszlachetnić" przez zanurzenie w niej na 24 godziny przed użyciem narogów świeżo ubitej sztuki jelenia, sarny,dzika lub daniela. Pomocnik zakładający ścieżkę tropową winien być osobą obcą dla psa. Sfarbowany trop winien leżeć: w przypadku konkursu 1.- minimum 6 a nie więcej niż 12 godzin i musi przeleżeć przez noc, w przypadku konkursu 2.- minimum 40 a nie więcej niż 48 godzin i musi przeleżeć przez dwie noce. Długość scieżki w obu rodzajach konkursów wynosi około 600 metrów. Rozpoczyna się oznaczonym złomem kierunkowym "zestrzałem" i na swym przebiegu posiada 2 poprowadzone pod kątem prostym lub rozwartym załamania, które zaczynają się tuż za sztucznymi "łożami" zranionego zwierza."Łoża" wykonuje się odsłaniając ściółkę do mineralnej ziemi na powierzchni około 0,25m kwadratowego.Pierwsze lokalizuje się w odległości około 400-450 metrów od miejsca "zestrzału". Na końcu ścieżki kładziemy grubego zwierza, którego farby (farby jelenia, sarny, daniela lub dzika względnie krwi bydlęcej czy świńskiej) użyliśmy do zakładania danego tropu. Zwierzyna winna być wypatroszona i zaszyta. Zakładający tropy nanosi i podpisuje na przygotowanej w miejscu "zestrzału" tabliczce numer ścieżki oraz dzień i godzinę jej założenia. Oznakowanie tropów nie może być widoczne dla przewodnika, natomiast musi być czytelne dla komisji sędziowskiej. Odstępy pomiędzy poszczególnymi ścieżkami nie powinny wynosić mniej niż 150 metrów.
2.Praca na otoku (lub luzem od II łoża) na sfarbowanym, zimnym lub starym tropie rannej zwierzyny
Przed konkurencją przewodnik musi zadeklarować czy pies jego będzie pracować jako oszczekiwacz, oznajmiacz, potrafiący pracowac luzem czy do końca na otoku.Przewodnicy oznajmiaczy powiadamiają komisję sędziowską o sposobie oznajmiania znalezionej zwierzyny. Sędzia i przenoszący zwierzynę po położeniu jej na końcu ścieżki tropowej winni oddalić się i ukryć tak by nie mógł ich zauważyć pracujący pies a by sami mogli obserwować jego zachowanie się przy odnalezionej sztuce. Sędziowie towarzyszący pracującemu psu, wskazują przewodnikowi rozpoczynające sfarbowaną ścieżkę, oznaczone złomem kierunkowym miejsce "zestrzału". Naprowadzony pies powinien wskazać dany trop i na komendę przewodnika podjąć go i pracując spokojnie (na otoku długości minimum 6 metrów) dolnym wiatrem wypracować go do samego końca. Pies powinien trzymać się tropu i wypracować wszystkie jego załamania. W wypadku gdy farba znajduje się na wysokich trawach lub krzakach, wolno psu podnieść kufę. Błędem jest bezcelowe kręcenie się na tropie. Inne tropy zdrowej zwierzyny, krzyżujące właściwą ścieżke, może pies wskazać przewodnikowi. Jeżeli podąży za nimi kilka kroków a następnie sam się skoryguje, to nie należy uznawać tego za błąd. Wypracowywanie tropu pod wiatr tuż obok tropu, jak również skracanie krótkich zagięć nie należy zaliczać do błędów. Pies powinien pracować na miernie naciągniętym otoku. Samodzilene poprawki są dopuszczalne i nie powodują obniżenia oceny. W przypadku oddalenia się psa od śladu tak daleko, że wg sędziów nie jest on w stanie sam naprawić błędu, albo jeżeli zostanie naruszona sąsiednia ścieżka tropowa, może być na polecenie sędziów jeszcze 2 krotnie naprowadzany na trop. Każde nowe naprowadzenie obniża ocenę o 1 stopień. Przewodnikowi nie wolno oglądać się na znaki wytyczające trasę pod rygorem obniżenia oceny o 1 stopień przy każdym zwróceniu mu uwagi przez sędziego. Po dojściu do drugiego łoża z psem zgłoszonym jako potrafiącym pracować luzem spuszcza go z otoku umożliwiając mu swobodne dojście do martwego zwierza. Winien on, nie tracąc kontaktu wzrokowego ze swym przewodnikiem, pracując zdecydowanie, lecz powoli doprowadzić go do martwego zwierza.
3.Oznajmianie lub oszczekiwanie znalezionej zwierzyny.
Po dojściu przewodnika do drugiego łoża z psem zgłoszonym jako oszczekiwacz lub oznajmiacz spuszcza się psa z otoku, umożliwiając mu swobodne dojście do martwego zwierza.
OSZCZEKIWACZ
Winien szybko i zdecydowanie dojść po tropie do martwej zwierzyny w czasie 5 minut, pozostać w jej bezpośrednim sąsiedztwie oszczekując ją aż do nadejścia przewodnika. Po upływie 5 minut od rozpoczęcia szczekania przewodnik wraz z sędziami, na ich polecenie, rusza w kierunku psa.
Jeżeli pies po dojściu do martwego zwierza nie rozpocznie szczekania (obecność przy zwierzu oszczekiwacza nie dającego głosu sygnalizuje nadajnikiem lub rogiem sędzia pozostający na końcu ścieżki) w czasie 2 minut, to może być odwołany przez przewodnika i tracąc jeden stopień w dodatkowej konkurencji oszczekiwanie ponowniebyć posłany na trop jako oszczekiwacz. Gdy ponownie nie wykona konkurencji a dojdzie czy już doszedł do zwierza, to nie zalicza mu się oszczekiwania i dodatkowo odejmuje 1 stopień w konkurencji "praca na otoku na sfarbowanym tropie zwierzyny"
OZNAJMIACZ
Po dojściu do zwierza i krótkim np.:jej obwąchaniu winien powrócić do czekającego na niego przy drugim łożu przewodnika w czasie nie dłuższym jak 10 minut i po oznajmieniu odnalezienia zwierzyny, w określony uprzednio sędziom sposób, doprowadzić go do niej. Po oddaleniu się psa od zwierzyny na odległość około 50 metrów, znajdujący się przy niej sędzia sygnalizuje, że pies był przy sztuce i wraca. Jeżeli za pierwszym razem nie wykona pracy oznajmiacza, można po odwołaniu, posłać go od drugiego łoża jeszcze raz- obniżając ocenę za oznajmianie o 1 stopień.Jeżeli pies nie wykona pracy po raz drugi, można go wziąć na otok (jeżeli nie był przy zwierzu, jeżeli był to zaliczamy mu przejście ścieżki) i dojść do zwierza.Pies taki nie otrzymuje dodatkowych punktów za oznajmianie a ponadto odejmuje mu się 1 stopień za pracę na otoku na sfarbowanym tropie.
4.Zachowanie się przy martwej zwierzynie
Ocenę w tej konkurencji wystawia sędzia znajdujący się przy martwej zwierzynie. Oszczekiwacze, oznajmiacze i psy pracujące luzem podchodzą do zwierza same. Psy pracujące do końca na otoku i dochodzące do zwierza wraz ze swym przewodnikiem odprowadzane są przez niego na komendę sędziego, wstecz na odległość około 50 metrów i uwalnianie z otoku, co umożliwi im swobodny powrót do zwierza. Pies nie powinien próbować narzynać zwierzyny. Oblizywanie rany postrzałowej jest dozwolone. Psy o wielkim tempramencie mogą zwierza gryźć, a nawet szarpać. Sędzia musi określić czy pies czyni to z pasji czy celem narzynania. Psy, które narzynają zwierza (narzynacze) lub usiłują go zakopać (grabarze) podlegają dyskwalifikacji. Niedopuszczenie przez psa obcych osób do zwierza jest zaletą. Pies, który po krótkim powąchaniu martwego zwierza dalej się nim nie interesuje, nie może otrzymać oceny wyższej niż "1".

5.Odłożenie psa
Psa można odłożyć: a) luzem,
b) uwiązanego na otoku.

Przewodnik po wydaniu psu komendy „ waruj!” lub „siad!” oddala się od niego na odległość 50-100 metrów i ukrywa się. Po około 2 minutach na polecenie sędziego oddaje jeden strzał, a po następnych dwóch minutach drugi. Po kolejnej minucie przewodnik na polecenie sędziego wraca do psa.

Pies odłożony luzem może być pozostawiony z otokiem przypiętym do obroży. Zezwala się na pozostawienie mu koca, torby lub innej rzeczy stanowiącej własność przewodnika. Pies powinien zostać odłożony w pozycji „siad” lub „waruj”. Ocenę „4” może otrzymać pies, który przez cały czas odłożenia pozostaje w tym samym miejscu, nie reagując nerwowo na strzały. Zmiana pozycje z „waruj” na „siad” lub odwrotnie nie powoduje obniżenia oceny. Obniża się ocenę psu, który oddali się z miejsca odłożenia na odległość 5 metrów lub zacznie szczekać. Pies, który samowolnie opuści miejsce odłożenia na odległość powyżej 5 metrów nie może w tej konkurencji otrzymać oceny wyższej niż „0”

Pies uwiązany na otoku o długości 1,5-2 metrów powinien zostać odłożony w pozycji „siad” lub „waruj”. Zezwala się na pozostawienie mu koca, torby lub innej rzeczy stanowiącej własność przewodnika. Ocenę „4”może otrzymać pies, który przez cały czas odłożenia pozostaje w tym samym miejscu i nie reaguje nerwowo na strzały. Zmiana pozycji z „waruj” na „siad” lub odwrotnie nie powoduje obniżenia oceny. Obniża się natomiast odpowiednio ocenę psu, który wstanie z miejsca odłożenia lub zacznie szczekać. Pies, który szarpie się na uwięzi nie może otrzymać oceny wyższej niż „0”. Ocenę „3” można przyznać psu (odłożonemu luzem lub na uwięzi), który na początku odłożenia szczeka, po czym się uspokoi i zachowuje się spokojnie do końca tej konkurencji.

6.Współpraca z przewodnikiem i posłuszeństwo
Współpracę z przewodnikiem i posłuszeństwo ocenia się biorąc pod uwagę utrzymywanie ciągłego kontaktu psa z przewodnikiem i reakcję na jego polecenia umożliwiające szybkie i sprawne wykonywanie pracy psa. Psy, które nie wykonują natychmiast otrzymywanych od przewodnika komend, winny mieć obniżoną ocenę w tej konkurencji o "1" do "2" stopni.Natomiast te, które puszczone luzem nie dają się wziąć na smycz lub uciekają od przewodnika, nie wracając do niego w ciągu 5 minut, podlegają dyskwalifikacji.

więcej

REGULAMIN KONKURSÓW PRACY WYŻŁÓW

21.07.2010

§1 Konkursy pracy wyżłów przeprowadza się w dwóch klasach: wielostronnej i wszechstronnej. Psy mogą być zgłaszane do jednej z wymienionych klas.
§2 Psy ocenia się pojedynczo w kolejności wylosowanych numerów. Przewodnicy psów zgłoszonych do klasy wszechstronnej podczas losowania numerów deklarują sposób pracy psa na farbie: na otoku, oszczekiwacz, oznajmiacz.
§3 Pracę psów ocenia się w podanych niżej konkurencj...

§1 Konkursy pracy wyżłów przeprowadza się w dwóch klasach: wielostronnej i wszechstronnej. Psy mogą być zgłaszane do jednej z wymienionych klas.
§2 Psy ocenia się pojedynczo w kolejności wylosowanych numerów. Przewodnicy psów zgłoszonych do klasy wszechstronnej podczas losowania numerów deklarują sposób pracy psa na farbie: na otoku, oszczekiwacz, oznajmiacz.
§3 Pracę psów ocenia się w podanych niżej konkurencjach z ustalonymi niezmiennymi współczynnikami. Wyróżnionym wyżłom komisja sędziowska przyznaje dyplomy I°, II° i III° w zależności od uzyskanych ocen i sumy punktów, których limity podane są w załączonych tabelach.
OBJAŚNIENIA I WSKAZÓWKI DO OCENY
1. Wiatr.
Wiatr wyżła ocenia się uwzględniając jego siłę, pewność i rodzaj (górny, dolny). Miernikiem siły wiatru jest odległość z jakiej pies zdolny jest zwietrzyć zwierzynę. Pewność wiatru - to zdolność odróżnienia bezpośredniego odwiatru zwierzyny od odwiatru pozostawionego przez nią na tropach, w paprzyskach, kotlinach a także odwiatru innych zwierząt (niełownych). Znamionami pewności wiatru są: szybkie ściąganie w kierunku zwietrzonej zwierzyny, zakończone zdecydowaną stójką albo wystawianie bez ściągania od razu po zwietrzeniu zwierzyny. Szybkie zdecydowane doprowadzenie do niej (po otrzymaniu odpowiedniego rozkazu), zaznaczanie świeżych tropów czy śladów tylko przez bardzo krótkie ściąganie lub zatrzymanie się na bardzo krótką chwilę. Brak pustych stójek do “ptaszków”. Od wyżła wymaga się by podczas okładania pola posługiwał się w zasadzie górnym wiatrem. Dolnym wiatrem powinien pracować na tropie postrzałka. Przy wystawianiu stopnia za wiatr należy oddzielnie oceniać każdą z jego cech składowych tj. siłę, pewność i rodzaj wiatru, a jeżeli jakość tych cech nie jest na jednakowym poziomie, to ogólny stopień w tej konkurencji nie powinien być wyższy od stopnia za najniżej ocenianą cechę
Stopień najwyższy “4″ może otrzymać tylko taki pies, który podczas pracy w polu:
— szukając zwierzyny posługuje się górnym wiatrem,
— nie zrobi ani jednej pustej stójki,
— przekładając pole pod wiatr nie spłoszy zwierzyny
— prawidłowo wystawi ptactwo łowne, w tym co najmniej raz z odległości nie mniejszej niż 10 metrów
Wyżeł, który robi twarde, puste stójki lub stójki do “ptaszków”, pracuje przeważnie lub wyłącznie dolnym wiatrem, grzebie się na tropach i śladach zwierzyny albo wietrzy ją przy pomyślnych warunkach ze zbyt małej odległości (poniżej 5-ciu metrów), nie może otrzymać oceny za wiatr wyższej niż „1”.
2. Stójka
Zwietrzoną zwierzynę winien wyżeł tak długo, spokojnie i zdecydowanie wystawiać, dopóki nie dojdzie do niego spokojnym krokiem przewodnik i ruszy zwierzynę sam lub poleci wypchnąć ją psu. Tropy, paprzyska, kotliny i inne ślady wolno psu jedyni e zaznaczyć. Sposób wystawiania np. stójki w postawie stojącej, warującej lub w półprzysiadzie są poprawnymi — a rodzaj zależy głównie od rasy psa. Wyżeł, który nic wystawi zwierzyny, nie może otrzymać oceny wyższej niż „0”.
Błędy:
- zbyt krótka stójka
- wypchnięcie zwierzyny bez rozkazu,
- pusta stójka,
- nie wystawianie zwierzyny,
- stójka do „ptaszków”,
- martwa stójka.
3. Ściąganie
Winno być spokojne ale zdecydowane, stosowne do zachowania się zwierzyny. Dozwolone jest zachęcanie psa do ściągania (mówienie do niego, głaskanie). Psom, które okrążają i przy pomocy stójki zatrzymują przemieszczającą się zwierzynę należy przy ocenie umieścić uwagę: „zatrzymywanie zwierzyny”. Jest to bardzo pożądana, rzadka cecha.
Błędy:
- ściąganie nic dość płynne (np. doskakiwanie),
- wypchnięcie zwierzyny bez rozkazu,
- ewidentny brak ściągania.


4. Sposób szukania
Wyżeł powinien przekładać pole przed przewodnikiem, galopem lub kłusem posługując się w zasadzie górnym wiatrem. Powinien chodzić na szerokość około 100-150 metrów w prawo i w lewo od przewodnika z pasją, planowo i wytrwale, posuwając się zakosami pod wiatr.
W przypadku okładania pola z wiatrem, winien on pracować po stronie zawietrznej
Nie stanowi błędu, gdy pies okłada pole szerzej, jeżeli w widoczny sposób współpracuje z przewodnikiem. Praca i kierunki zwrotów psa winny być uzależnione od kierunku wiatru i warunków terenowych. W przypadku przeszukiwania upraw długich a wąskich, przy poprzecznym do pola kierunku wiatru, wyżeł nic powinien wchodzić w uprawę ale posuwać się po linii prostej wzdłuż uprawy po stronic odwietrznej. Jeżeli szerokość uprawy jest większa niż 40 metrów, to po dojściu do jej końca pies powinien wejść w uprawę i posuwać się jej środkiem w kierunku powrotnym. Przy przeszukiwaniu upraw długich, wąskich i wietrze wiejącym wzdłuż uprawy, wyżeł powinien przekładać pole pod wiatr nic wychodząc z uprawy.
Błędy:
- przeszukiwanie terenu za plecami przewodnika,
- chaotyczne przekładanie terenu,
- praca pod wiatr po linii prostej,
- okładanie zbyt blisko przewodnika - wolne i wąskie,
- szukanie bez posługiwania się wiatrem.
5. Styl pracy
Pod pojęciem styl pracy rozumie się jakość wykonywanych przez psa czynności i sposobu zachowania się.
Na styl pracy składają się: elegancja i harmonijność wszystkich ruchów psa, sposób przynoszenia zwierzyny oraz charakterystyczne dla danej rasy chody, trzymanie głowy podczas przekładania terenu i sposób wystawiania zwierzyny. Np. za stylowe przyniesienie i oddanie zwierzyny uważa się: wyważony chwyt niesionej zwierzyny, siad przed przewodnikiem bez ociągania się na odległość wyciągniętej ręki i oddanie aportu na rozkaz, bez skłonności do upuszczania go lub opornego oddawania.
Na szczególnie wysoką ocenę, zasługuje styl pracy psa, który aportuje zestrzelonego ptaka w suchym polu dopiero na rozkaz a z wody - natychmiast po strzale.
Przykłady stylu pracy charakterystycznego dla danej rasy wyżłów:
Pointer - powinien podczas szukania wyciągniętym galopem szeroko okładać pole. Poruszać się z wysoko uniesioną głową, chwytać odwiatr zwierzyny górnym wiatrem, cały czas energicznie machając opuszczonym ogonem. Do stójki winien przechodzić z pełnego galopu. Winna ona być twarda w postawie stojącej z wyprężonym na wysokości grzbietu ogonem i zwykle uniesioną łapą.
Seter irlandzki - chody podobne do pointera, lecz głowę trzyma dość nisko mimo posługiwania się górnym wiatrem. Zwierzynę wystawia częściej w postawie stojącej niż warującej, poruszając przy tym lekko ogonem.
Seter szkocki - posiada wolniejsze chody. Podczas przekładania terenu posługuje się zarówno wiatrem górnym jak i dolnym. Zwierzynę wystawia równie często w postawie stojącej jak i leżącej.
Wyżeł niemiecki krótkowłosy - pracuje w zasadzie zarówno górnym jak i dolnym wiatrem. Stójka jego może być w postawie stojącej lub leżącej. Przekładając pole chodzi dość szeroko i szybko, wysoko trzymając głowę. Zwietrzoną zwierzynę zaznacza ściąganiem. Stójkę ma zdecydowaną, dość twardą, najczęściej w postawie stojącej z nieco uniesioną łapą i wyprężonym, nieruchomym ogonem.
Wyżły szorstkowłose - pracują zarówno górnym jak i dolnym wiatrem z tym, że wyżeł niemiecki szorstkowłosy pracuje chętniej dolnym, a czeski fousek górnym. Chody ich są wolniejsze od wyżłów angielskich. Postawa w stójce bywa różna a ogon psów jest najczęściej nieruchomy.
Wyżeł weimarski - jego pracę cechuje systematyczność i wytrwałość. Umiarkowany temperament powoduje, że pracują one wolniejszym tempem i bliżej przewodników.
Mały muensterlander - jego pracę cechuje płytkie lecz szerokie przekładanie pola w sposób bardzo dokładny i systematyczny niezależnie od trudności warunków terenowych.
6. Samodzielność w pracy psa
Wyraża się jego umiejętnościami dostosowania wykonywanych czynności do warunków terenowych i atmosferycznych oraz innych okoliczności (np. zachowania się zwierzyny) w takim stopniu, ze nie zachodzi potrzeba wydawania rozkazów przez przewodnika. Najwyższą ocenę otrzymuje pies, któremu podczas jego pracy nie potrzeba wydawać innych rozkazów jak “naprzód” przy doprowadzaniu do zwierzyny, “aport” po strzale i “daj” przy odbieraniu zwierzyny.
7. Respektowanie zwierzyny
Przez respektowanie zwierzyny przez psa należy rozumieć jego pewne, nabyte sposoby zachowania się na polowaniu, jak np.:
— spokojne prowadzenie wzrokiem za uchodzącą zwierzyną,
— pozostawanie psa na miejscu po zerwaniu się ptactwa lub pomknięciu innej zwierzyny, np. zająca,
— nie podejmowanie tropów zwodzących (tzn. ciepłych tropów zająca, lisa, sarny itp.) a jedynie krótkie ich zaznaczenie. Jeśli pies pogoni za zwierzyną lecz na rozkaz przewodnika zaprzestanie jej ścigania, to w konkurencji “respektowanie zwierzyny” nie może otrzymać oceny wyższej niż „1″.
8. Zachowanie się przed i po strzale
Pies winien pozostać w stójce do momentu wydania rozkazu przez przewodnika. W celu sprawdzenia zachowania się psa po strzale należy podczas pracy w polu oddać przynajmniej 2 strzały:
- jeden w powietrze po zerwaniu się ptactwa łownego lub po pomknięciu innej zwierzyny - drugi, koniecznie skuteczny, do wypchniętego ptaka łownego. Po strzale do zwierzyny, bez względu na wynik, pies powinien zachować się spokojnie. Przyniesienie ubitej lub postrzelonej zwierzyny powinno nastąpić dopiero po otrzymaniu odpowiedniego rozkazu od przewodnika. Jednak samodzielne przyniesienie zwierzyny (bez rozkazu) nie należy uważać za duży błąd, lecz usterkę obniżającą ocenę o „1″ stopień. Pies, który po nieskutecznym strzale nie czeka na rozkaz przewodnika i goni zwierzynę, nie może otrzymać oceny wyższej niż „0″. Jeśli zrywa stójkę lub przed strzałem goni zrywające się ptactwo lub pomykającą zwierzynę, również otrzymuje ocenę „0″.
9. Przynoszenie strzelonej zwierzyny
Każdy pies musi mieć możliwość przyniesienia (aportu) strzelonej przy nim zwierzyny. Sposób przyniesienia sędzia może ocenić w każdej sytuacji, w której pies się znajdzie. Odszukaną zwierzynę pies powinien poprawnie przynieść i oddać przewodnikowi. Przez poprawne przyniesienie i oddanie zwierzyny rozumie się: chętne podniesienie i prawidłowe uchwycenie, powrót do przewodnika najkrótszą drogą, samodzielny (bez rozkazu) siad przed przewodnikiem i oddanie zwierzyny na rozkaz.
10. Włóczka ptaka
Pod włóczkę wybiera się teren z niską roślinnością np. łąki z niezbyt wysoką trawą, pastwisko, pole seradeli czy koniczyny, ściernisko. Nie wolno robić włóczki na podorywce. Włóczkę ciągnie się z wiatrem na odcinku około 150 metrów, wykonując dwa załamania pod kątem rozwartym. Odstęp pomiędzy poszczególnymi włóczkami powinien wynosić co najmniej 100 metrów. Do włóczki należy użyć kuropatwy lub bażanta. Początek włóczki zaznacza się wyrwanymi piórkami ptaka i nawilżeniem miejsca. Sędzia lub asystent po przeciągnięciu włóczki i pozostawieniu ptaka (bez sznurka służącego do ciągnięcia) winien oddalić się na taką odległość i w takie miejsce, by pies nie mógł go ani zauważyć ani zwietrzyć. Pies nie może widzieć zakładania włóczki. Przewodnik na sygnał sędziów podprowadza psa na otoku na początek włóczki, zaznajamia go z odwiatrem zwierzyny — w tym celu ma prawo prowadzić psa na otoku przez początkowe 20 metrów zostawionego śladu. Następnie spuszczając psa z otoku ma prawo do jednorazowego wydania mu rozkazu do szukania i jednego rozkazu do przyniesienia zwierzyny. Każdy następny rozkaz powoduje obniżenie oceny o ,,1″ stopień. Pies powinien wypracować włóczkę zasadniczo dolnym wiatrem, przy czym może iść obok śladu nawet w odległości paru metrów, podjąć znalezioną zwierzynę i wróciwszy z nią najkrótszą drogą do oczekującego na niego na początku włóczki przewodnika oddać mu ją poprawnie (patrz wskazówki przynoszenia strzelonej zwierzyny). Wypracowanie włóczki pod wiatr, krótkie zgubienie tropu z samodzielnym odszukaniem go nie stanowią błędu. Jeżeli pies nie trzyma się ścieżki włóczki, lecz posługując się górnym wiatrem szybko ją odszuka, prawidłowo przyniesie i poprawnie odda przewodnikowi nie może otrzymać oceny wyższej niż ,,2″. Jeśli za pierwszym razem nie znajdzie lub nie przyniesie ptaka, wolno mu pracę powtórzyć, na konkursie regionalnym jeszcze dwa razy a na krajowym i międzynarodowym jeden raz. Przy powtarzaniu włóczki, nawet jeśli pies wykona zadanie bezbłędnie, może otrzymać: przy jednym powtórzeniu ocenę “2″, przy drugim ocenę “l”. Wyżeł, który znajdzie zwierzynę w wyniku swobodnego szukania, mimo poprawnego jej przyniesienia i oddania, nie może otrzymać oceny wyższej niż “l”. Na wykonanie tej konkurencji przeznacza się maksymalnie 12 minut czasu.
11. Włóczka królika lub zająca w polu Do tej konkurencji mogą być użyte zające lub możliwie wyrównanej wielkości domowe króliki. Dla każdego psa należy przeznaczyć oddzielne zwierzę, które wykorzystane będzie ponadto w konkurencji “odszukiwanie zagubionej zwierzyny”. Długość włóczki królika w polu winna wynosić 400 a w lesie 500 metrów. Na jej wykonanie przeznacza się maksymalnie 15 minut czasu. Pozostałe zasady i objaśnienia jak w konkurencji “włóczka ptaka”. 12. Odszukiwanie zagubionej zwierzyny
Konkurencję przeprowadza się na terenie upraw rolnych uniemożliwiających odszukanie zwierzyny na oko. Do pracy każdego psa przeznacza się powierzchnię około 50 x 50 metrów, na której sędziowie zostawiają, w sposób niewidoczny dla psa i przewodnika, po jednej sztuce ptaka łownego i królika lub zająca. Na polecenie sędziego z odległości 50 metrów od wyznaczonej powierzchni przewodnik posyła psa tylko z rozkazem szukania (bez rozkazu przyniesienia).
Przewodnikowi wolno zachęcać psa do pracy i wskazywać mu kierunek szukania. Pies musi zagubioną zwierzynę odnaleźć, podjąć, przynieść do przewodnika i na jego rozkaz oddać mu ją. Całą pracę pies musi wykonać w czasie nie dłuższym niż 10 minut.
Osobno ocenia się wypracowanie ptaka i osobno królika (zająca). Obie oceny sumuje się i dzieli przez dwa. Uzyskaną średnią zaokrągla się w dół.
Np. 4 + 3 = 7, 7 : 2 = 3,5, czyli pies otrzyma ocenę „3″. Z powyższego objaśnienia wynika, że pies przynosząc tylko jeden rodzaj zwierzyny nie może otrzymać oceny wyższej niż „2″. Jeśli przewodnik wyda psu rozkaz przyniesienia, to mimo poprawnego wykonania, pies nie może otrzymać oceny wyższej niż „1″.
13. Posłuszeństwo i współpraca z przewodnikiem
Posłuszeństwo polega na natychmiastowym wykonaniu otrzymanego rozkazu (głosem, gwizdkiem lub znakiem ręki). Współpraca z przewodnikiem polega na utrzymywaniu stałych kontaktów wzrokowego i słuchowego, umożliwiających wykonywanie rozkazów.
14. Bobrowanie bez kaczki
Do bobrowania należy wybrać taki teren, by w miejscach porośniętych szuwarem pies nie musiał pływać a między szuwarami znajdowały się przestrzenie głębszej wody, zmuszające psa do pływania. Dla każdego psa powinna być przeznaczona odpowiednia przestrzeń umożliwiająca wykonanie pracy w czasie 5-10 minut (równy limit czasowy dla wszystkich psów). Pies na rozkaz przewodnika powinien wyznaczoną przez sędziego przestrzeń przebobrować chętnie i systematycznie, zarówno na dostateczną szerokość jak i długość. Ciche zachęcanie psa do pracy, jak również wskazywanie mu kierunku bobrowania nie stanowią błędu. Nie jest również błędem opuszczenie przez psa szuwarów przed upływem limitu czasowego, pod warunkiem, że samodzielnie lub na polecenie przewodnika natychmiast powróci do bobrowania. Błędem jest kilkakrotne wychodzenie psa z szuwarów połączone z potrzebą ustawicznego zachęcania go do powrotu. Samowolne opuszczenie szuwarów przed upływem limitowanego czasu i nie podjęcie ponownego bobrowania na polecenie sędziego — nie może być ocenione wyżej niż „0″.
15. Bobrowanie za żywą kaczką
Do bobrowania należy wybrać teren, w którym woda w szuwarach nie zmusza psa do pływania ale umożliwia pływanie kaczce. Na terenie tym ocenia się kolejno startujące wszystkie psy. Przed rozpoczęciem bobrowania sędzia wypuszcza z brzegu szuwaru dziką kaczkę z przyciętymi lotkami jednego skrzydła. Miejsce wpuszczenia kaczki winno być zaznaczone piórami a pies powyższych czynności nie może widzieć. Po upływie co najmniej dwóch minut przewodnik na polecenie sędziego naprowadza psa na miejsce wypuszczenia kaczki. Pies powinien wejść do szuwarów i bobrować za kaczką goniąc ją przez szuwary lub otwartą wodę milczkiem lub głosem. Na wykonanie tej konkurencji przeznacza się 15-20 minut. Przy ocenie należy brać pod uwagą posługiwanie się wiatrem, pasją i wytrwałość. Oceną „4″ może otrzymać pies, który bobruje śladem kaczki z pasją i wytrwale. Pies, który nie trzyma w szuwarach śladu kaczki i nie płynie za kaczką na otwartej wodzie, samodzielnie zaniecha bobrowania i sam lub na rozkaz przewodnika nic podejmie dalszej pracy — nic może otrzymać oceny wyższej niż „0″. Dojście i przyniesienie kaczki należy zaliczyć jako wykonanie konkurencji “przynoszenie kaczki z szuwarów”. Nie przyniesienie przez psa kaczki nie należy traktować jako błąd.
16. Przynoszenie kaczki z szuwarów
Ubitą kaczką rzuca się jak najdalej do szuwarów rosnących na niezbyt głębokiej wodzie. Czynności tej pies nie może widzieć. Na sygnał sędziego przewodnik wysyła psa po aport. W tej konkurencji dopuszcza się kierowanie przez przewodnika pracą psa, głosem, gwizdkiem lub raka. W razie potrzeby przewodnik może rzuceniem kamyka wskazać psu kierunek poszukiwania. Każdy rzut obniża jednak końcową oceną o “l” stopień. Pies, który powróci z szuwarów bez kaczki może być posiany po nią jeszcze dwukrotnie. Każdorazowo obniża się ostateczną oceną o „1″ stopień. Psa należy puszczać w miarą możliwości pod wiatr. Pracujący prawidłowo pies powinien odszukać kaczką, przynieść i bez otrząsania się z wody, na rozkaz oddać ją przewodnikowi (patrz wskazówki przynoszenie strzelonej zwierzyny”). W przypadku otrząsania się psa po wyniesieniu kaczki z wody, to mimo poprawnego oddania, nie może otrzymać oceny wyższej niż ,,3″. Jeśli po wyjściu z szuwarów położy kaczką, to bez wzglądu na to, czy ją potem podejmie i przyniesie czy pozostawi, nic może otrzymać oceny wyższej niż „1″. Dla każdego psa należy przeznaczyć świeżą kaczką, której używa sią również w konkurencji “przynoszenie kaczki z głębokiej wody”.
17. Przynoszenie kaczki z głębokiej wody
Podczas oddawanego w powietrze strzału rzuca się ubitą kaczką na nie zarośnięte szuwarami lustro głębokiej wody na odległość około 20 metrów. W tym czasie pies powinien spokojnie warować w odległości około 5 metrów od brzegu i obserwować lot rzucanej kaczki. Na rozkaz przewodnika winien skoczyć do wody, jak najszybciej dopłynąć do kaczki, podjąć ją, najkrótszą drogą powrócić i bez otrząsania się z wody poprawnie oddać ją (patrz wskazówki “przynoszenie strzelonej zwierzyny”). Jeżeli pies nie przyniesie kaczki, przewodnik może mu dać dalsze rozkazy, z tym że każdy dalszy rozkaz obniża oceną o „1″ stopień. Pies, który po wyjściu z wody otrząśnie się, to mimo poprawnego oddania aportu nie może otrzymać oceny wyższej niż „3″. Jeżeli po wyjściu na brzeg położy kaczką, to bez wzglądu na to, czy ją potem weźmie i przyniesie przewodnikowi czy pozostawi ją na brzegu, nie może otrzymać oceny wyższej niż „1″.
18. Tropienie po farbie
W konkurencji tej biorą udział psy zgłoszone do klasy wszechstronnej. Długość sfarbowanego tropu wynosi, licząc w linii prostej, około 500 metrów. Na przebiegu ścieżki obowiązują dwa załamania (pod kątem nie mniejszym niż 135°) oraz dwa łoża. Pierwsze łoże winno się znajdować w odległości około 150 metrów a drugie około 300 metrów od zestrzału. Zakłada się je odsłaniając ściółkę do gleby mineralnej na przestrzeni około 0,25 m2. Oznakowanie trasy nie może być widoczne dla przewodnika, natomiast czytelne dla oceniających konkurencją sędziów. Na założenie każdej ścieżki przeznacza się 0,25 l farby zwierzyny płowej lub krwi bydlęcej czy owczej “uszlachetnionej” zanurzonymi w niej przez minimum 24 godziny świeżymi narogami zwierzyny płowej. Miejsce zestrzału i loża winny być obficiej skropione farbą. Na początku ścieżki winien znajdować się złom kierunkowy oraz umocowana tabliczka z podanym dokładnym czasem jej założenia. Czas leżenia farby nie powinien być krótszy niż 2 a dłuższy niż 6 godzin. Warunki terenowe poszczególnych ścieżek powinny być zbliżone. Na końcu sztucznego tropu kładzie się świeżo ubitą sztukę zwierzyny płowej. Otwory po patroszeniu należy zaszyć. Sędziowie i osoby przenoszące zwierza, po położeniu go na końcu ścieżki, winny oddalić się w kierunku będącym przedłużeniem trasy a następnie ukryć się tak by pies nic mógł ich ani zauważyć ani zwietrzyć.
Sędziowie wskazują przewodnikowi miejsce zestrzału, na które naprowadza on swego psa. Pracując dolnym wiatrem powinien on posuwać się niezbyt szybko, trzymając się dokładnie sfarbowanej ścieżki. Jego zadaniem jest doprowadzenie przewodnika od miejsca zestrzału do wyłożonego zwierza. Przewodnikowi nie wolno oglądać się na oznakowania trasy pod rygorem obniżenia oceny „1″ stopień przy pierwszym upomnieniu i otrzymaniu oceny „0″ przy drugim obejrzeniu się. Przewodnikowi nic wolno bez zezwolenia sędziów ściągać i na nowo naprowadzać psa na trop. Pies może samodzielnie się poprawiać, co nic powoduje obniżenia oceny. Jeżeli tropiący pies zboczy z wytyczonej ścieżki tak daleko, że według uznania sędziów nie będzie w stanie sam się skorygować, albo gdy naruszy sąsiednią ścieżkę, powinien być na polecenie sędziów odwołany i ponownie naprowadzony do miejsca, w którym zgubił farbę. Korygować pracę psa można 3 razy, obniżając każdorazowo ocenę o „1″ stopień. Do oceny pracy na otoku przyjmuje się całość jego poczynań od zestrzału do wyłożonego zwierza. Wyżeł, który bez interwencji sędziów dochodzi według niniejszych wskazówek do martwej sztuki otrzymuje ocenę „4″. Nic pożądane jest zbyt szybkie prowadzenie, które utrudnia sędziom kontrolę pracy psa i może powodować gubienie tropu. Z tego też powodu pies idący kłusem po farbie, nawet wówczas gdy prowadzi po tropie bezbłędnie, nic może otrzymać oceny wyższej niż „3″. Wyżeł pracujący na farbie górnym wiatrem, mimo prawidłowego doprowadzenia do wyłożonego zwierza nie może otrzymać oceny wyższej niż “2″. Sędzia ukryty w pobliżu wyłożonej sztuki ocenia zachowanie się psów przy zwierzu. Nic można uznawać za błędy: wąchania, lizania czy nawet szarpania zwierza. Natomiast dyskwalifikacji z konkursu podlegają psy narzynające czy zakopujące zwierza (narzynacze i grabarze).
Konkurencje dodatkowe
a) praca z oznajmianiem
Podczas losowania kolejności pracy psów, przewodnik winien zgłosić psa jako oznajmiacza informując sędziów o sposobie oznajmiania przez psa faktu znalezienia zwierza. Za prawidłowe oznajmianie można przyjąć następujący sposób wykonanie pracy: puszczony od drugiego łoża luzem pies dochodzi samodzielnie do wyłożonej sztuki, następnie po chwilowym pobycie przy niej wraca do przewodnika i w sposób podany uprzednio oznajmia mu fakt odnalezienia zwierza i wreszcie na wydany rozkaz doprowadza go do niego. Na wykonanie tej konkurencji przeznacza się maksymalnie 10 minut, licząc czas od chwili puszczenia go luzem do powrotu do przewodnika. Do drugiego łoża pies pracuje na otoku, tam uwolniony, pracuje dalej luzem. Na dojście do wyłożonej sztuki przeznacza się 5 minut czasu a następne 5 na pobyt przy zwierzu i powrót do przewodnika. Ukryty na końcu ścieżki sędzia po oddaleniu się psa od zwierza na odległość około 50 metrów sygnalizuje trąbką lub w inny umówiony sposób fakt dojścia psa do wyłożonej sztuki. Jeżeli pies nie wykona zadania za pierwszym razem a był przy zwierzu to sędziowie zaliczają mu pracę na otoku, przy czym ocena nie może być wyższa niż „3”. Wyżeł, który po upływie 10 minut od wypuszczenia go do oznajmiania nie powróci do przewodnika otrzymuje ocenę „0″.
b) praca z oszczekiwaniem
Również ten rodzaj pracy zgłasza przewodnik podczas losowania kolejności pracy. Za prawidłowe wykonanie oszczekiwacza można przyjąć następujący sposób wykonania pracy: puszczony od drugiego loża luzem pies dochodzi samodzielnie do zwierzyny i pozostając w bliskiej od niej odległości wytrwale, najwyżej z krótkimi przerwami, daje głos aż do nadejścia przewodnika. Przewodnik oraz sędziowie pozostają przy drugim łożu i czekają na rozpoczęcie oszczekiwania, które powinno nastąpić po maksymalnie 5 minutach od chwili uwolnienia psa. Po około 5 minutach oszczekiwania zwierza przez psa, wspólnie udają się w jego kierunku.
Jeżeli pies po upływie 5 minut pobytu przy odszukanej zwierzynie nie da głosu, sędziowie zaliczają mu pracę na otoku, która pomimo bezbłędnego wykonania nic może być oceniona wyżej niż „3″.
19. Warowanie
Konkurencję tą przeprowadza się w lesie. Przewodnik wydając rozkaz „waruj” oddala się od psa na odległość co najmniej 100 metrów i ukrywa tak, by nic być dla niego widocznym. Po upływie 2 minut oddaje strzał a po następnych 2 minutach drugi. Po odczekaniu jeszcze jednej minuty wraca do psa. Podczas nieobecności przewodnika pies powinien pozostać w pozycji „waruj” i spokojnie czekać na jego powrót. Pies, który po odejściu przewodnika albo po jego strzałach zmieni pozycję, siadając lub wstając ale nic ruszy się z miejsca, otrzymuje ocenę nie wyższą niż „3″, jeśli przy tym zaczyna skomleć — nic wyższą jak „2″. Oddalenie się psa na odległość do 10 metrów ocenia się stopniem „1″, a ponad 10 metrów „0″.
20. Włóczka królika lub zająca
Do wykonania włóczki używa się zające lub wyrośnięte, możliwie wyrównanej wielkości domowe króliki. Dla każdego psa należy przeznaczyć oddzielne zwierzę. Włóczkę sporządza się w lesie z niezbyt gęstym podszyłem na długości około 500 metrów. Na trasie muszą znajdować się dwa (poprowadzone pod kątem nic mniejszym od 135°) załamania a warunki terenowe winny być w miarę możności podobne dla wszystkich ocenianych psów. Odstępy między poszczególnymi włóczkami powinny wynosić minimum 150 metrów. Początek zaznacza się turzycą ciągnionej sztuki. Zakładający musi cały czas zwracać uwagę by ciągnięty zając (królik) nie tracił kontaktu z podłożem. Na końcu włóczki zająca (królika) odczepia się i pozostawia tak by nic zasłaniały go drzewa lub krzewy. Sporządzający włóczkę ukrywa się tak by pies nic mógł go zobaczyć ani zwietrzyć. Przewodnikowi wolno przez pierwsze 20 metrów trasy prowadzić psa na otoku, przy czym wolno mu zachęcać psa do pracy. Po zwolnieniu z otoku wydaje tylko jeden rozkaz i wraca na miejsce zestrzału. Pies ma trzymać się tropu i wypracować włóczkę dolnym wiatrem. Nie musi przy tym iść po samym tropie ale w zależności od siły i kierunku wiejącego wiatru może iść w pewnej odległości od niego. Od psa wymaga się natychmiastowego podniesienia zwierza, powrócenia do przewodnika najkrótszą drogą, siadu przed nim i prawidłowego oddania aportu na wydany rozkaz. Krótkie położenie aportu dla poprawienia chwytu, krótkie zejście z tropu z samodzielną korektą błędu nie powodują obniżenia oceny. Jeżeli wyżeł wróci do przewodnika bez zająca (królika, może być jeszcze dwukrotnie naprowadzany na początek włóczki. Przy kolejnym naprowadzeniu wolno przewodnikowi wydać tylko jedno polecenie tropienia i aportu a ocenę końcową psa obniża się każdorazowo o „1″ stopień. Cały czas pracy psa, począwszy’ od pierwszego naprowadzenia, nic może przekroczyć 20 minut. Pies, który zakopuje lub narzyna zwierzynę podlega dyskwalifikacji z konkursu.
21. Włóczka drapieżnika
Obowiązują zasady jak przy włóczce zająca (królika).
22. Buszowanie
Konkurencję należy przeprowadzać w lesie z niezbyt gęstym podszytem lub w kulturze leśnej umożliwiającej utrzymanie kontaktu wzrokowego psa z przewodnikiem. Pies powinien przez co najmniej 8 minut, poruszając się galopem lub kłusem, chętnie i systematycznie przeszukiwać teren nie tracąc przy tym kontaktu wzrokowego ze swym przewodnikiem. Znalezioną zwierzynę winien wystawić, a na polecenie przewodnika dociągnąć i ruszyć ją. Pomimo, że podczas tej konkurencji nie strzela się do zwierzyny, to przewodnik - na polecenie sędziego - powinien oddać 1 strzał w powietrze.
Błędy
- niechętna praca,
- brak współpracy z przewodnikiem,
- gonienie zwierzyny,
- niespokojne zachowanie się po strzale.
23. Prowadzenie psa na otoku podczas podchodu.
Prowadzenie psa na otoku należy oceniać w leśnej drągowinie. Pies powinien iść spokojnie przy lewej nodze przewodnika. Podczas podchodu obowiązują dwa zwroty w prawo i lewo, mijanie drzew z prawej ich strony w odległości około 20 cm od pnia oraz dokonywanie zmiany tempa marszu z dwukrotnym zatrzymaniem się. Pies powinien przystosować się do sposobu poruszania się przewodnika. Do błędów zalicza się: wybieganie psa przed przewodnika, pozostawanie w tyle, zaplątywanie się na drzewach i nie utrzymywanie wspólnego z przewodnikiem tempa podchodzenia.
24. Wyparowywanie.
Miejscem wyparowywania winna być gęstwina (zagajnik, zarośla, remiza z gęstym podszyłem) o powierzchni co najmniej 150 x 150 m. Każdy pies powinien pracować w innym miejscu. Czas pracy do 8 minut. Pies może być wysłany do wyparowywania ze stanowiska przewodnika lub z miejsca oddalonego od niego o około 50 metrów. Znalezionej zwierzyny pies nic powinien wystawiać ale wypchnąć ją w kierunku stanowiska przewodnika. Krótkie pogonienie zwierzyny poza miot i powrót do niego jak również opuszczenie na krótko wyparowywanych zarośli i natychmiastowe podjęcie pracy na polecenie przewodnika nic należy traktować jako błędy. Pies, który nic słucha rozkazów i goni zwierzynę nic może otrzymać oceny wyższej niż „1″. Jeżeli pies nic zostanie odwołany w ciągu 10 minut, otrzymuje ocenę „0″. Przeszukanie przez psa 100% areału kwalifikuje psa do oceny „4″. Ocenę „4″ otrzymuje również pies, który w prawidłowy sposób wypchnie zwierzynę, mimo że nic przeszukał jeszcze całego wyznaczonego obszaru. Przy przeszukaniu tylko 25% obszaru, ocena nic może być wyższa niż ,,0”.
25. Posłuszeństwo podczas buszowania i wyparowywania
Podczas buszowania i wyparowywania pies powinien natychmiast wykonywać rozkazy przewodnika. Pies, który po zakończeniu pracy, nic wróci do przewodnika w ciągu 10 minut i nic da się wziąć na otok, otrzymuje ocenę „0″.
26. Zachowanie się na stanowisku.
Konkurencję przeprowadza się z psami grupy przewodników ustawionych na dukcie leśnym w odległości około 50 metrów jeden od drugiego. Psy winny warować przy przewodnikach na smyczy lub luźno. Przez kompleks leśny, wzdłuż duktu, w odległości około 50 metrów od przewodników przechodzi hałasując i stukając w drzewa naganka. Początek i zakończenie pędzenia należy odtrąbić. W czasie pędzenia, każdy z przewodników musi oddać w powietrze minimum 2 strzały. Pies przez cały czas powinien zachować spokój pozostając w pozycji warującej bez dodatkowych rozkazów przewodnika. Psy wykonujący tę konkurencję na smyczy nic mogą otrzymać oceny wyższej niż „3″. Dodatkowe rozkazy obniżają ocenę o „1″ stopień. Uniesienie się psa z pozycji warującej obniża również ocenę o „1″ stopień. Wstanie psa obniża ocenę o trzy stopnic. Psy, które stanowisko opuszczą, ustawicznie szarpią smyczą, wyją, skomlą lub szczekają otrzymują ocenę „0″.

więcej

REGULAMIN PRÓB PRACY WYŻŁÓW

21.07.2010

(obowiązujący od dnia 22. stycznia 2007)
§1
W próbach uczestniczyć mogą psy w wieku od 9 do 24 miesięcy
§2
Próby rozpoczynają się sprawdzianem reakcji psów na strzał. Psów reagujących wyraźnie lękliwie nie dopuszcza się do dalszych konkurencji
§3
Pracę psów ocenia się w niżej podanych konkurencjach, z ustalonymi niezmiennie współczynnikami. Psom wyróżnionym komisja przyznaje dyp...

(obowiązujący od dnia 22. stycznia 2007)
§1
W próbach uczestniczyć mogą psy w wieku od 9 do 24 miesięcy
§2
Próby rozpoczynają się sprawdzianem reakcji psów na strzał. Psów reagujących wyraźnie lękliwie nie dopuszcza się do dalszych konkurencji
§3
Pracę psów ocenia się w niżej podanych konkurencjach, z ustalonymi niezmiennie współczynnikami. Psom wyróżnionym komisja przyznaje dyplomy I, II i III° w zależności od uzyskanych ocen i sumy punktów, których limity zawiera tabelka. Ocena "0" otrzymana za niewykonanie którejkolwiek z konkurencji pozbawia psa praw do otrzymania dyplomu.
§4
Organizatorzy prób mogą celem ich przeprowadzenia wykorzystywać zwierzynę hodowlaną, jednak o fakcie tym powinni uprzedzić wszystkich potencjalnych uczestników najpóźniej w momencie zgłaszania psów do uczestnictwa w próbach

OBJAŚNIENIA I WSKAZÓWKI DO OCENY
Na próbach ocenia się głównie cechy wrodzone psa a przede wszystkim: wiatr, wystawianie i skłonność do pracy w wodzie. Psy pracują pojedynczo w wylosowanej kolejności. Kolejność przeprowadzania poszczególnych konkurencji pozostawia się do uznania komisji sędziowskiej. Podczas okładania pola psy powinny być prowadzone pod wiatr.

WIATR
Ocenia się podczas szukania i wystawiania zwierzyny w polu. Przy ocenie należy brać pod uwagę odległość zawietrzenia zwierzyny, uwzględniając przy tym następujące czynniki: szybkość chodów, np. pies szybciej poruszający się ma mniejsze szanse zawietrzenia zwierzyny z dalszej odległości, warunki atmosferyczne. w tym: siłę i kierunek wiatru, temperaturę, wilgotność powietrza, wilgotność podłoża i upraw, opady atmosferyczne rodzaje podłoża i upraw.

BŁĘDY
- zwietrzenie przy korzystnych warunkach pogodowych i terenowych zwierzyny na bardzo małą odległość, tj. poniżej 5 metrów
- przy korzystnych warunkach ominięcie lub wypłoszenie zwierzyny
- brak pasji i zainteresowania się zwierzyną.
Nie należy traktować jako błędy: - wystawiania zwierzyny na mniejszą odległość niż jej zawietrzenie
- przecięcia tropów zająca bez zaznaczenia ich
- krótkich pustych stójek i stójek do "ptaszków"
, - krótkiego wystawiania tropów, kotlin i paprzysk.

WYSTAWIANIE

Od młodego wyżła nie wymaga się jeszcze klasycznej, twardej stójki. Dlatego nie uważa się za błąd pogonienie zwierzyny, jeżeli pies wcześniej zaznaczył jej obecność wyraźną, choćby nawet czasowo krótką, stójką. Jednak w przypadku częstych, zbyt krótkich stójek ocena za tę konkurencję nie może być wyższa niż "l". Psy wystawiające tropy, kotliny czy paprzyska mogą otrzymać ocenę "3".

SPOSÓB SZUKANIA

Podczas szukania wyżeł powinien chodzić szeroko i wykazywać wyraźną skłonność do przekładania pola zygzakami.

BŁĘDY

- bliskie trzymanie się przewodnika.
- wychodzenie z ręki przewodnika.
- brak zainteresowania pracą.

SZYBKOŚĆ CHODÓW

Uzależniona jest do pewnego stopnia od ukształtowania terenu i rodzaju upraw. Wyżeł powinien poruszać się i trzymać głowę w sposób typowy dla danej rasy, rozwijając możliwie największą szybkość.

SKŁONNOŚĆ DO PRACY W WODZIE

Podczas tej konkurencji nie wolno stosować przymusu, można natomiast zachęcać psa do wejścia do wody, np. rzucając kamyk, tak aby pies to widział lub wchodząc samemu i przyzywając psa. Im chętniej i głębiej pies wchodzi do wody po otrzymaniu rozkazu, tym wyższą otrzymuje ocenę. Przewodnikowi wolno zachęcać psa do wejścia do wody rzucaniem do niej kamyków. Kamyki wolno rzucać trzykrotnie - za każdy rzut obniża się końcową ocenę o "1".

> Również należy obniżyć ocenę psom, które wejdą do wody dopiero zachęcone wcześniejszym wejściem do niej swojego przewodnika. Na wykonanie tej konkurencji przeznacza się maksymalnie 10 minut.

jeżeli pies przepłynie swobodnie minimum 5 metrów - otrzymuje ocenę "4",
jeżeli przepłynie odległość 2-4 metrów - otrzymuje ocenę "3",
jeżeli pies wszedł do wody do wysokości łokci i nie wykazuje chęci poruszania się w niej, nie może otrzymać oceny wyższej niż "1".

Posłuszeństwo i skłonność do współpracy z przewodnikiem Nie wymaga się jeszcze bezwzględnego posłuszeństwa, lecz jedynie wyraźnej skłonności do wykonywania otrzymanych rozkazów oraz utrzymywania kontaktu z przewodnikiem podczas przeszukiwania terenu.
Jeżeli na polecenie sędziego przewodnik nie zdoła w czasie 10 minut przywołać psa, to otrzymuje za tę konkurencję ocenę "0"

więcej

Wybór szczeniaka (wskazówki)

20.07.2010

Szczenięta ustawiamy w odległości 2 m od skrzynki i obserwujemy które najszybciej dobiegnie do legowiska.(Koch-Kostersitz) Gdy szczenięta osiągną wiek 3 tyg. Potrząsamy przed nimi pękiem kluczy, wybiera się tego pieska który najchętniej się nimi interesuje.(Schmidt) Szczeniętom 6-tyg.rzuca się pod nogi pęk kluczy i obserwuje które z nich zaczyna się nimi bawić lub próbuje aportować.(Schmidt) Szczeniętom 8 -tyg. klaszczemy z bliska lub wymachujemy chusteczk...

Szczenięta ustawiamy w odległości 2 m od skrzynki i obserwujemy które najszybciej dobiegnie do legowiska.(Koch-Kostersitz) Gdy szczenięta osiągną wiek 3 tyg. Potrząsamy przed nimi pękiem kluczy, wybiera się tego pieska który najchętniej się nimi interesuje.(Schmidt) Szczeniętom 6-tyg.rzuca się pod nogi pęk kluczy i obserwuje które z nich zaczyna się nimi bawić lub próbuje aportować.(Schmidt) Szczeniętom 8 -tyg. klaszczemy z bliska lub wymachujemy chusteczką przed nimi-wybieramy tego które najodważniej się broni. Unosimy 2-miesieczne szczenię chwytając za ogon wybieramy to , które najmocniej się broni.

więcej

Apteczka domowa

20.07.2010

Objawy złego samopoczucia psa :apatia, niechęć do zabawy, brak apetytu, wymioty , biegunka, zaparcia, powiększenie brzucha, pije więcej niż zwykle lub zupełnie nie chce pić, ślinienie się, wygląd oczu (wycieki ropne , zażółcenia...)Oznacza to , ze potrzebuje on interwencji lekarza weterynarii. Właściciele psów wiedzą, że dziwnym zbiegiem okoliczności zwierzęta chorują zwykle wieczorem , w weekendy lub święta , gdy pomoc lekarska jest najtrudniejsza.... Zranienia , ot...

Objawy złego samopoczucia psa :apatia, niechęć do zabawy, brak apetytu, wymioty , biegunka, zaparcia, powiększenie brzucha, pije więcej niż zwykle lub zupełnie nie chce pić, ślinienie się, wygląd oczu (wycieki ropne , zażółcenia...)Oznacza to , ze potrzebuje on interwencji lekarza weterynarii. Właściciele psów wiedzą, że dziwnym zbiegiem okoliczności zwierzęta chorują zwykle wieczorem , w weekendy lub święta , gdy pomoc lekarska jest najtrudniejsza.... Zranienia , otarcia łap - Środek dezynfekcyjny (Rivanol lub woda utleniona) , jałowe gaziki, zwykły bandaż-nie elastyczny. Głębokie rany wymagają interwencji lek . wet. Biegunka - Podajemy kilka tabletek węgla lekarskiego (carbo medicinalis) ilość zależy od wielkości psa. Następnym etapem jest podanie preparatu stanowiącego wyciąg z kory dębu-(tannium albuminatum).Podajemy tylko wodę , żadnych pokarmów .Jeśli biegunka nie ustąpi w ciągu jednego dnia , konieczna jest wizyta u lek . wet. Wymioty- Możemy interweniować tylko ,gdy wymioty nie są uporczywe. Podajemy węgiel lekarski , wywar z siemienia lnianego , rumianku lub mięty. Jeśli wymioty powtarzają się jak najszybciej udajemy się z psem do lek . wet. Zaparcia- Wlewamy do pyska , bardzo ostrożnie ,w małych ilościach - olej parafinowy, lub robimy lewatywę(jeśli potrafimy) z oleju parafinowego z niewielką ilością wody i mydła. Uwaga psom nigdy nie podajemy oleju rycynowego!!! Przeziębienie- Aplikujemy witaminę C lub Ruthinoscorbin (pamiętając , że pies jest lżejszy od człowieka , dostosowujemy wiec dawkę do wagi). Jeśli temp. wynosi 40*C lepiej od razu udać się do lek . wet. Stłuczenia- Robimy okłady z Altacetu , czy zwykłej wody z dodatkiem octu. Przy ugryzieniach owadów ulga da posmarowanie obrzęku np.Rhinophenzolem , możemy podać też wapno musujące , lekko osłodzone (uwaga pies nie lubi bąbelków) Łzawienie oczu-(spowodowane kopaniem dołów , baraszkowaniem w piasku...)przemywamy oczy ostudzonym naparem ze świetlika, rumianku lub słabą esencją z herbaty. NIGDY NIE PODAWAJ swojemu psu antybiotyków, sulfonamidów, preparatów kortyzonowych ,czy leków nasercowych! W ten sposób możesz tylko zaszkodzić swojemu przyjacielowi! "Mój zdrowy pies"- M i I Szmurło

więcej

Pożyteczne uwagi dla właściciela psa

20.07.2010

Pies musi naszą miłość i cierpliwość odczuć już od pierwszego dnia urodzenia. Źle wychowany pies stwarza trudności wychowawcze nie tylko dla właściciela , ale całego otoczenia. Pies jest zwierzęciem stadnym i w sforze podporządkowuje się silniejszemu. Dzięki tej fundamentalnej predyspozycji podporządkowuje się człowiekowi. Pies powinien być posłuszny ,ale nie bać się swojego właściciela, współżycie powinno być przyjazne i pełne zaufania. Pies zachowuje się tak jak...

Pies musi naszą miłość i cierpliwość odczuć już od pierwszego dnia urodzenia. Źle wychowany pies stwarza trudności wychowawcze nie tylko dla właściciela , ale całego otoczenia. Pies jest zwierzęciem stadnym i w sforze podporządkowuje się silniejszemu. Dzięki tej fundamentalnej predyspozycji podporządkowuje się człowiekowi. Pies powinien być posłuszny ,ale nie bać się swojego właściciela, współżycie powinno być przyjazne i pełne zaufania. Pies zachowuje się tak jak mu nakazuje instynkt, a nie według naszych potrzeb i życzeń. Poznanie tej zasady stwarza przesłanki do prawidłowego szkolenia psa. Pies jest posłuszny, gdyż doświadczenie go nauczyło, że nie wykonanie polecenia spowoduje karę , a wykonanie zapewni nagrodę. Pies nie rozumie tak jak człowiek i nie potrafi skojarzyć wcześniejszego występku z późniejsza karą. Dlatego kara musi być wymierzona we właściwym momencie, tj. w momencie złego postępku. Trzeba dobrze poznać zasady zachowania psa jego instynkty, ażebyśmy mogli postępować z nimi według punktu widzenia człowieka, a zgodnie z logiką postępowania psa. Z różnych metod szkolenia psa wybieramy tę, która najbardziej pasuje do charakteru naszego psa PAMIETAJ:: Szkolenie jest proste i łatwe ,gdy wychowawca jest cierpliwy i opanowany.
Temperatuta psa -38-39*C. Czestotliwość oddechu- 10-40/min . Tętno (puls) - 60-160/min psy dorosłe ,180 psy ras małych, 180-200 szczenięta .Okres godowy-cieczka (ruja) u psa wystepuje 2 x w roku czas trwania 12-20 dni. Najbardziej odpowiedni czas do krycia : pomiędzy 9-13 dniem cieczki . Okres ciąży - 58-63 dni

więcej